Ik ga iets zeggen wat misschien schuurt:

Wat als de Human Design body graph niet je ware zelf toont, maar net de illusie waarin je verstrikt raakt?

In deze nieuwe podcast-aflevering neem ik je mee in wat er veranderde na 7 jaar in het experiment.

Dit is geen kritiek, maar een verschuiving voor wie klaar is voor een volgende stap, een laagje dieper en uitdaging voor meer (zelf-)eerlijkheid.

—

Leer meer over mijn werk: ⁠⁠⁠klik hier →⁠⁠⁠

Steun mijn werk vrijblijvend via ⁠⁠Buy Me A Coffee →⁠

Ik deel over het gemis aan echte verbinding in mijn leven als muzikant. Over hoe de weg naar levende muziek eigenlijk nooit écht over muziek gaat, maar over de bereidheid om jezelf te ontmoeten, in het proces en in de ander.

En ik besef steeds meer: in Human Design gebeurt exact hetzelfde. Het systeem is krachtig, maar de meeste mensen gebruiken het om zich te beschermen tegen precies datgene waar het toegang toe kan geven: echte nabijheid. "Communion," noemde Ra Uru Hu dat. Mensen willen hun design snappen — niet ervaren. Ze willen “de juiste strategie," maar geen innerlijk werk. Geen vertraging. Geen confrontatie met wat echt is. Want dat komt te dichtbij.

En dus zeg ik: ik wil het anders. Ik wil gids zijn zoals ik ooit muzikant was: niet om te presteren, maar om te verbinden. Niet om het “goed” te doen, maar om waarachtig te zijn. Ook als dat niet comfortabel is. Ook als dat te dichtbij komt.

—

Leer meer over mijn werk: ⁠⁠⁠klik hier →⁠⁠⁠

Steun mijn werk vrijblijvend via ⁠⁠Buy Me A Coffee →⁠

In deze aflevering kom ik tot een besluit en keer ik terug naar het fundament van Human Design: Strategie en Autoriteit. Ik deelde al eerder tweemaal hierover en dit wordt dus deel 3, over het punt waarop je Design overstijgt en Human Design lekker mag gaan loslaten.

—

Leer meer over mijn werk: ⁠⁠⁠klik hier →⁠⁠⁠

Steun mijn werk vrijblijvend via ⁠⁠Buy Me A Coffee →⁠